<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

De Macro, het museum voor eigentijdsekunst, ligt in een gewone Romeinse wijk tussen de hoge oranje en geelgepleisterde huizen. Het is dat er banieren hangen anders zou je erzo voorbij lopen. Niet dat het iets uitmaakt want veel mensen komener niet. Hier geen schuifelende massa’s, geen metroladingenjapanners, amerikanen en duitsers, zoals drie kilometer verder op bijde Sint Pieter. Jammer want er zijn aardige dingen te zien.

Weemoed troef
Op de bovenste verdieping is een zaalgewijd aan een lokale kunstcelebrity, GraziellaLonardi Buontempo.In de jaren zestig en zeventig was zij de katalysator van de Romeinsekunstscene. Zij kende iedereen en iedereen haar.

Ladenblok
Aan de muren hangen foto’s van tweegrote tentoonstellingen die zij heeft gemaakt. Veel installaties,experimenten met elketronische muziek, vreemde ruimtes. Je zou ergraag bij geweest willen zijn.In het midden staat een omvangrijkgrijszwart ladenblok met laden die de bezoeker mag opentrekken. Daarvind je dan persberichten, aankondigingen, correspondentie van dezevrouw. De titel van deze kleine expositie: nostra era avanguardia,wij waren de avant garde.

Curatorisme
Het was me al eens opgevallen dat inkunsttijdschriften de naam van de samensteller net zo groot, zo nietgroter staat beschreven als die van de deelnemende kunstenaars. Ikbegrijp dat nu. In een tijd waar de museale context uitmaakt of ietskunst is of niet, is de gatekeeper de belangrijkste figuur.

Iets is geen kunst omdat het aankunstzinnige criteria voldoet, die de curator toepast, maar wordt hetnadat het door  curator is toegelaten. Dat er dus een tentoonstellingis over tentoonstellingen, over een curator, is dus niets anders daneen logische ontwikkeling. Vroeger werd er een collectie naar jevernoemd als je schilderijen had verzameld (en betaald) en aan eenmuseum schonk of als je zeer veel voor de kunsten had gedaan een heelmuseum. Nu word je, als curator, deel van de collectie.

Is de avant garde klaar of diemevrouw?
Het is verleidelijk dezetentoonstelling te zien als het zoveelste bewijs dat de kunsten opeen dood spoor zitten en klaar is. Toen ik er rondliep kwam diegedachte bij me op. Na de speelse en experimentele jaren zestig is eralleen herhaling en nu die generatie oud wordt kijkt zij vol weemoeden nostalgie terug. 

In zekere zin bewees de rest van decollectie van Macro deze  stelling. Een toren waarin je kon klimmen,fietsframes waar je overheen moest lopen, een koekenpan methangsloten aan de muur, we hebben het allemaal eerder ervaren engezien. Het eigentijdse blikt terug en herhaalt. Maar so what, wieheeft ooit bedacht dat eigentijdse kunst uniek moest zijn enbaanbrekend?

Another story about leaving
Ook de deelexpositie van de Zwitsersekunstenaar Urs Lüthi verbeeldt die nostalgie. Bij de ingang hangteen groot fotografisch, huilend zelfportret met daarbij de tekst: dekunstenaar weent ook voor u. De toon is gezet. Je ziet een seriezwartwit zelfportretten waarin de veroudering van de kunstenaarzichtbaar wordt. Steeds vanuit hetzelfde perspectief genomen. Deandrogyne jongeman uit 1970 is een dikkige middelbare man geworden.Het leven trekt voorbij.

Eén opvallende foto op posterformaatziet er ogenschijnlijk uit als een vlekkerig, zwart abstract iets.Wanneer je er dichter bij komt, zie je dat er allerlei fotoś overelkaar zijn afgedrukt. Je kijkt, aldus de toelichting, als eenarcheoloog door de lagen van de tijd. En dan zie je opeens vaag enver weg gestaltes. Het verleden wordt herkenbaar.

Deze kunst heeft niets van doen met detraditionele vanitas-schilderijen, die ons onze sterfelijkheidinwrijven of met schimmelende stukjes worst in plexiglas die ons devergankelijkheid letterlijk tonen. Nee, deze foto’s  laten jepijnlijk zien dat iedereen een verleden heeft waarvan je op gegevenmoment beseft dat het voorbij is, voorgoed voorbij.

Voorbij?
Is de tentoonstelling ‘wij waren deavant garde’een teken dat de kunst alleen maar kan terugkijken of eenlokaal eerbetoon aan heel belangrijke mevrouw van veertig jaargeleden? Ik besluit tot het laatste: de mediakunst, debeamerprojecten elders zijn te bruisend om al te nostalgisch over degehele eigentijdse kunst te zijn.

Waardering
kwaliteit:           okay
inhoud:              wel interessant
cijfer:                 7
gezien:              17 februari 2010, il Macro, Rome