Dikke gordijnen hangen achter de ingang om de kou buiten tehalen wanneer ik Zaal100 betreed, een laagdrempelig podium dat in een oudschoolgebouw in negentiende eeuwse wijk van Amsterdam is gevestigd. Links is dekleine ruimte waar eerste- en tweedejaarstudenten van de Hogeschool voor deKunsten, muziektechnologie en andere afstudeerrichtingen hun eersteklankontwerpen ‘tonen’ aan medestudenten, een paar docenten en wat toevalligpubliek. Docent en trompettist Hans Leeuw introduceert hen. Ik ben in een van broedkamers van deelektronische muziek.

Klanken verwoorden
Hoe moet je als reviewer de klanken beschrijven die dezestudenten uit hun schakelpanelen, sensorenhandschoenen en laptops halen?Kenmerkend voor hun muziek is juist dat net als in de concrete beeldende kunstde verwijzing naar de werkelijkheid is verdwenen. Geen getwitter en gedonder.Maar aanzwellend geruis en geraas, vervormde samples van stemmen, droge tikkenomwille van de beat.

Ander universum
Hoe dan ook, als luisterende leek hoop je meegenomen teworden in een andere wereld waar dingen gebeuren die je raken. Dat geldt vooralle kunsten –oude en nieuwe-. Gebeurde dat ook op deze voorspeelavond?

Zeker.

Zo maakten de studenten Richard de Vries, Shelton Telford enSander Willems zittend aan een keukentafeltje raadselachtige industriële geluidengemengd met vervormde stemmen, die letterlijk naar een ander universumverwezen. Hun stuk heette Roswell, een Amerikaans plaatsje dat bekend staatomdat er een buitenaards ruimteschip zou zijn neergestort. Ruimtelijkheid enverlatenheid riepen zij op dat versterkt werd door de afwezigheid van snellebeats.

Blended en augmented reality
Onze werkelijkheid is steeds meer een mengsel van hetfysieke en het virtuele (blended) en wordt daar rijker van (augmented). Datlieten twee studenten, Rutger Muller (laptop) en Dianne Verdonk (celliste) inhun performance horen. Zij hielden de zaal in de greep met een dialoog tussenlaptop en een cello.

De mix van analoog en digitaal werd versterkt door in decompositie muzikaal idioom uit de ‘oude’ wereld her te gebruiken:klezmerachtige intervallen en ritmes. Was dit postmoderne ironie of een blijkvan de hedendaagse nostalgie die we zo in de architectuur aantreffen?

Zonder pretentie

In deze broedkamer van digitale muziek kon men wonderlijkeklanken horen zonder pretenties en artistieke poeha. Rommelig, nerdy, lekkerveel niet weggewerkte kabels. Die bepaalden de sfeer. Daarom konden de nieuweparallelle universa even worden aangedaan om er de klanken aan te ontfutselen.Dat de overgangen van de ene klankepisode naar de andere in een aantalontwerpen nog onderwerp van studie en experiment waren deed daar niets aanaf. Onze nieuwe lichting is vitaal.

Waardering

Muziek:         vitaal,klanken uit andere wereld, episodeovergangen vragen verdere aandacht
Performance: ongekunsteld, mag theatraler

Gehoord: woensdag 13 januari 2010, Zaal100 Amsterdam